ม่านผืนเก่า...

posted on 03 Jun 2010 21:07 by nics-gallery in memorylane

 

สายลมเอื่อยเรื่อยยามเช้า พัดผ่านกระทบม่านสีเขียวแก่สะบัดพลิ้วไปมา

แม้ยังงัวเงีย แต่ฉันยังมีสติมากพอที่จะบอกกับตัวเองว่า ไม่ชินกับผ้าม่านสีนี้เอาเสียเลย ถึงมันจะเป็นเครื่องประดับใหม่สำหรับห้องที่ฉันอยู่มาตลอด 3 ปีในรั้วมหา'ลัยก็เถอะ

เหลือบมองทีไรมันสะกิดให้นึกอาลัย ม่านสีส้ม ผ้าม่านผืนเก่าที่เห็นจนชินตามาตั้งแต่ปี 1 ทั้งที่ 6 ภาคเรียนก่อนหน้า ผู้อาศัยอย่างฉันแทบไม่เคยสังเกตเลยว่าม่านผืนเก่าน่ามองตรงไหน สีส้มของมันทำให้ห้องน่าอภิรมย์ขึ้นมาได้ยังไง นี่ยังไม่นับรวมถึง...มันส่งผลให้ดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนน่ามองมากขึ้นหรือไม่ หากใครสักคนคิดจะนอนทอดกายมองขึ้นไปจากมุมเล็กๆ ในห้องนี้

...

"มันทำให้ถึงนึกยุคมืดของยุโรป...อึมครึม น่าหดหู่ ม่านเก่าเวิร์กกว่า" รูมเมทบอกกับฉันแบบนี้ ขณะที่เธอกำลังคิดหาวิธีเนรมิตรห้องให้ดู "ซอฟต์" ลงในแบบของตัวเอง

นั่นคงไม่ได้หมายความว่าฉันรู้สึกไปคนเดียว...หากแต่เห็นทีจะมีคนผูกพันกับม่านสีส้มโดยไม่รู้ตัวเหมือนกันเสียแล้ว และดูเหมือนไม่ได้มีเพียงผืนผ้าม่าน อาจยังมีโต๊ะผิดส่วนสีดำทะมึน อาจยังมีเก้าอี้ขนาดเล็กกว่าของเดิม อาจยังมีฟูกแข็งโป๊กเหมือน"แท่นศิลาอาสน์" ที่พวกเราต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้เข้ากับมัน

"เริ่มต้นแล้วสินะ กับการทำความรู้จักสิ่งใหม่ๆ สิ่งใกล้ๆ ตัว" ฉันพูดพลางช่วยรูมเมทติดสติ๊กเกอร์รูปหอไอเฟลไว้ที่หัวเตียง

"พวกเราคงไม่เท่าไหร่ น้องๆ ที่เพิ่งเข้ามาใหม่คงหนักกว่ามาก ต้องปรับตัวให้เข้ากับห้องใหม่ เพื่อนใหม่ๆ นิสัยใหม่ๆ ของคนที่เลยล้ำคำว่าเห็นแก่ตัวไปหลายสเต็ป" เธอหันมาพูดบ้าง

...

แต่งห้องเสร็จ ฉันกับรูมเมทนั่งรถบริการฟรีของมหา'ลัย ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน

วันนี้อากาศรอบตัวร้อนอบอ้าวเหมือนทุกๆ วัน แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นน่าจะเป็นสีเทามัวๆ ที่แซมอยู่บนกลีบเมฆเบื้องบน

"อีกประเดี๋ยวฝนจะต้องตกแน่ๆ" แม่คนหนึ่ง พูดกับลูกสาวที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ในชุดเครื่องแบบนักศึกษาใหม่เอี่ยม

"เย็นนี้กินอะไรกันดี" ลูกสาวตะโกนถามเพื่อนๆ ที่มาด้วยกันด้วยสีหน้าที่แตกต่างจากเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง ในขณะที่แม่ยังดูเป็นกังวลกับเรื่องฝนฟ้า

เมื่อรถจอดตรงป้าย ลูกสาวแทบจะไม่สนใจแม่ที่กุลีกุจอยัดเยียดร่มใส่กระเป๋าให้ด้วยความเป็นห่วง เธอเอาแต่ส่งเสียงพูดคุยกับเพื่อนๆ คุยกันไม่หยุดปาก เพื่อนที่ยังเรียกชื่อกันไม่ค่อยคล่องปากนัก

...

สายลมแรงยามบ่าย กระพือพัดกระโปรงนักศึกษาสีดำโบกพลิ้ว

สิ่งที่เห็นอย่างเลี่ยงไม่ได้บนรถ ชวนทำให้ฉันหวนนึกถึง "ม่านสีส้ม" ผืนเก่าอีกครั้ง

ภาพในหัวมีแต่ม่านสีส้มตัดสลับกับแววตาเปี่ยมความหวังระคนเป็นห่วงของแม่คนนั้น

ถ้ามีความกล้ามากพอ ฉันนึกอยากจะบอกกับรุ่นน้องคนนั้นไปว่า

"บางทีกลับไปที่ห้อง เธออาจไม่ชอบม่านสีเขียวเหมือนฉันก็ได้"

______________________________________________

ปวีณา บุญประดิษฐ์

03/06/2010

ปล.หากพิมพ์ผิด บอกได้เลยนะคะ : ขอบคุณค่ะ

edit @ 4 Jun 2010 13:00:01 by NICs Gallery

Comment

Comment:

Tweet

คุณเพื่อนช่างเปรียบเทียบได้สุดยอด
ฉันเห็นภาพทุกอย่างในห้องของเธอทันที
เอ่อ...เบาะที่เตียงแข็งจริงๆ ขอคอนเฟิร์ม
คงต้องปรับตัวนานทีเดียว
แต่ก็ยังง่ายกว่า
ปรับตัวให้เข้ากับคนพวกนั้นนะ
คิดเหมือนกันป่ะเธอ
ฝันดีจ๊ะ

#14 By ณิชนารา on 2010-06-08 01:50

#7 นั่นสิคะ ที่จริงแม่นี่แหละยอดคนเลย^^
#8 ค่ะ เป็นอย่างนั้นจริงๆ
#9
#10 บ่อยเลยที่นิคส์พิมพ์คำว่าเจ๋งโยไม่ระวังวรรณยุกต์ แล้วมันก็กลายเป็นคำว่า"เจ๊ง"แทน ฮ่าๆๆ
#11 คุณบรรยายเห็นความเคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่ของตัวละครนะ เป็นความเคลื่อนไหวของความรู้สึก ไม่กระชากอารมณ์ซ้ายทีขวาที555 ไว้จะแวะไปอ่านบ่อยๆ ค่ะ big smile big smile

#13 By NICs Gallery on 2010-06-08 00:51

* - *

ยิ้ม ม มม ม


เหนภาพแบบไหนหร้อ


5 5 55
ว้าว
เจ๋งๆๆ

#10 By ย้ากส์ on 2010-06-04 23:32

* - *

ยิ้ม ม มม มมมมม

ตอนอ่าน




. . ..


ล่องลอย ตาหวาน


ก่อนเม้น

เหอ ๆ

คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเห็นค่า อะไรที่มันอยู่ใกล้ตามั้ง

#8 By on 2010-06-04 22:02

บางทีของใกล้ตัว เห็นอยู่บ่อยๆ มันก็ชินชา (แม่)
ไม่เหมือนของใหม่ ที่เราต้องทำตัวให้คุ้นชิน (เพื่อนใหม่)

open-mounthed smile

#7 By s s s on 2010-06-04 17:15

#1.การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ
#2.ทรมานจริงๆ^^
#3.อันที่จริงนิคส์แยกไม่ออกเลยว่ามันคือบันทึกหรืออะไร555 น่าจะเป็นแบบที่คุณทิวว่าจริงๆ : ไม่ได้เขียนส่งครูนะคะ เพราะในวิชาเรียนมีแต่เขียนข่าว แต่ว่าพอดีชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มมาเขียนเรื่องปีสุดท้ายในมหา'ลัยกัน
ทุกคนเลยลงชื่อเรื่องของตัวเองกันไว้น่ะค่ะ big smile
#4.จริงแท้แน่นอนค่ะ
#5.ชอบประโยคนี้ของคุณมากๆ ขอบคุณที่ช่วยบอกคำที่พิมพ์ตกนะคะbig smile

#6 By NICs Gallery on 2010-06-04 12:59

ยิ่งใกล้ยิ่งคุ้นเคยก็ยิ่งละเลยยิ่งมองข้าม

#5 By แทณนี่แหละ on 2010-06-04 10:33

ความห่วง และ ความรักของแม่มีให้เสมอเนอะ
แต่ความห่วง และ ความรักของเพื่อนอาจจะขาดๆ หายๆ

#4 By ajchicha on 2010-06-04 09:25



เป็น ความเรียง(กึ่งบันทึก)
ส่งครูใช่ไหม (เห็นลงชื่อจริงไว้ confused smile)

#3 By ทิว แอด ไฟน์ on 2010-06-04 01:10

เคยป็นแบบนี้นะทรมานโครต

#2 By Toilet Closet on 2010-06-03 23:25

อดีต,

คิดถึงได้ แต่อย่าเอาใจไปไว้ในอดีต

ก็ช้ำไปเปล่าๆ

และ...การเปลี่ยนแปลง....


ก็เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี Hot!

#1 By Untitled_666 on 2010-06-03 23:24