NICs Gallery

วันหยุดยาวที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสกลับบ้าน

เป็นการกลับบ้านที่น่าตื่นเต้นพอสมควร เพราะนั่งรถกลับ...ที่สำคัญเกือบตกรถแน่ะ!!

ไม่เคยคิดมาก่อนว่ารถจะติดมากขนาดนั้น อีกทั้งสายใต้ใหม่ก็จัดโซนได้สับสนพอควร...

เสียเวลาไปกับการเดินทางไปขนส่งสายใต้และเดินหลงอยู่ในนั้น ซึ่งคนเยอะมากๆยืนออกันเต็มไปหมด

จนเลยเวลารถออกไปราวชั่วโมงกว่าๆ

อื้ม!! ในที่สุดความพยายามและการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวมักจะไม่รังแกนักเดินทาง!!

รถยังรอเราอยู่ค่ะ อาจไม่ใช่คนสุดท้าย แต่จำได้ว่าตอนเดินมึนๆขึ้นไปบนรถ...ก็มีคนทำหน้าไม่พอใจ(ขอโทษนะค้า)

ทันทีที่เราเดินไปที่ที่นั่งของตัวเอง สิ่งแรกที่ทำก็คือโทรไปหาพ่อกับแม่อีกรอบ หลังจากที่คุยกันมาตลอดทางตอนนั่งอยู่บนแท๊กซี่

สิ่งที่เราบอกกับพ่อก็คือ "ลำบากจังเลยเป็นแบบนี้ เหนื่อย หิว ตอนนี้อยากร้องไห้สุดๆ"

(ตอนพูดก็แทบจะกลั้นไม่ไหวอยู่แล้ว...แบบว่าอารมณ์นั้นมันเหวี่ยงๆ)

พ่อพูดกลับมาสั้นๆว่า "ที่บอกว่าลำบากน่ะคือก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็นั่งอยู่บนรถเรียบร้อย ผ่านความลำบากตรงนั้นมาแล้ว ต้องดีใจสิลูก"

"ก็จริง" ค่อยคิดได้ขึ้นมาหน่อย

พอวางสายเราก็ดึงหนังสือออกมาอ่าน...ไม่ได้กะจะจริงจัง แค่ไม่อยากนั่งเฉยๆ

จำได้ว่ามีประโยคหนึ่งในหนังสือที่อ่านวันนั้นบอกว่า

"ความสำเร็จที่แท้จริง

  ต้องวัดที่ความสุขของคนรอบข้าง"

เรารีบเอาปากกาไฮไล้ท์สีชมพูออกมาขีดลวกๆ เหมือนเวลาอ่านหนังสือเล่มอื่นๆ แล้วก็ยัดหนังสือกลับเข้ากระเป๋าตามเดิม

แล้วเริ่มคิดว่า อะไรบ้างนะในชีวิตเราที่ทำให้คนรอบข้างมีความสุข

ไม่รู้สิ...คิดไม่ออกเลย

วันรับปริญญาเหรอ ก็อีกตั้งสองปี

เฮ้ย แล้วคนรอบข้างจะมีความสุขเหรอที่เห็นเราใส่ชุดครุยแค่วันนั้นวันเดียว

พอถอดชุดครุยออก วันถัดมาความสุขก็หายไป ครอบครัวก็ต้องนอนเอามือก่ายหน้าผากกันอีกรอบ

"ชีวิตมันจะเอาไงต่อ จะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแค่ไหน จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้มั๊ย"

คิดไม่ตกเลย!!

______________________________________________________________

หนึ่งวัน ก่อนกลับกรุงเทพฯ

เราได้ไปเยี่ยมตากับยายที่บ้าน (เกิดความคิด จะออกเดินทางต้องไปหานายทุนค่ะ!!)

ยายเพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวเลยมีเรื่องจ้อทุกห้านาที^_^

ส่วนตาซึ่งไม่เคยได้ไปไหนเลย เพราะเป็นโรคอัลไซเมอร์ก็นั่งฟังเงียบๆแบบไม่รู้จะพูดอะไรดี

เราเลยชวนคุยซะเอง

"เดี๋ยวนี้ตาไม่ปลูกต้นไม้แล้วหรอ"

"ปลูกบ้าง เมื่อวานก็ปลูกต้นมังคุดไปต้นนึง" พูดเสร็จก็พาเดินไปดู (ยายเดินไปด้วย บอกว่าที่จริงปลูกตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว)

เดินเล่นในสวนกันอยู่พักนึง น้องเราก็กระโดดเก็บเงาะที่มีผลแดงๆกินไปตลอดทาง

"มีความสุขจังนะ กินอยู่นั่นแหละ" เราแซวเล่นๆแล้วก็ทำแบบนั้นบ้าง

"บ้านยายนี่ดี อยากกินเงาะก็แค่วิ่งมาเก็บไปกิน ไม่ต้องขับรถไปซื้อ แฮ๊ปปี้จริงๆ"

ดูจากเปลือกเงาะใต้ต้นก็พอจะรู้ว่าไม่ได้มีแค่เรากับน้องที่รู้สึกแบบนี้...

"ความสำเร็จที่แท้จริง

 ต้องวัดที่ความสุขของคนรอบข้าง"

จนวันนี้เรานึกถึงประโยคในหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาได้

พาลนึกไปถึงตา ตาจะรู้มั๊ยนะ ว่าความเหนื่อยความลำบากที่เคยเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งของชีวิต

ท้ายที่สุดมันก็ออกดอกออกผลมาเป็นความสุขในใจของคนอื่นๆ อย่างน้อยก็ลูกๆหลานๆ

นี่แหละ ตัวอย่างหนึ่งของความสำเร็จที่แท้จริง...ว่ามั๊ยคะ?

__________________________________________

*หนังสือ"ไม่ตั้งใจ แต่ทำไมจึงสุข" ของคุณหนุ่มเมืองจันทร์...ไม่ได้โปรโมทนะคะ แต่อยากให้เครดิต

edit @ 11 Jul 2009 10:27:03 by NICs Gallery