NICs Gallery

เมื่อดาวดวงสุดท้ายที่สามารถมองเห็นได้จากโลกส่วนตัวของฉัน ค่อยๆเลือนหายไปจากฟากฟ้า
ภาพทุกอย่างในห้วงความคิดก็เริ่มกลายเป็นสีเทาหม่น คล้ายภาพในโทรทัศน์ขาว-ดำไม่ผิดเพี้ยน
ฉันจึงเริ่มสำรวจโลกของตัวเองอย่างจริงจังอีกครั้ง
ว่ามีมุมไหนอีกบ้าง ที่จะเห็นหมู่ดาวได้ดังเดิม
เวลาล่วงเลยไปมากพอควร ฉันก็ยังไม่พบคำตอบ
เมื่อแหงนมองเบื้องบน ก็พบเพียงความมืดมิดที่แทรกตัวเข้าครอบครองท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ต่างจากวันอื่นๆ
ทว่าระหว่างที่เดินทางไปรอบๆโลกของตัวเองนั้น
ฉันได้พบผู้คนนับร้อยพัน
ผู้คนที่ได้ชื่อว่าเป็น "เพื่อน"
กำลังส่งยิ้มมา กำลังโบกมือทักทายมาจากโลกของพวกเขา
โลกที่มีปฏิสัมพันธ์ ไปมาหาสู่กัน
คนเหล่านี้นี่เอง ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของแรงบันดาลใจ
ให้ฉันเปลี่ยนแปลงความคิด
คำพูดประโยคหนึ่งของ "เพื่อน" คนหนึ่ง
ฉันยังจำได้ไม่รู้ลืม

"ถ้าโลกของเธอมองไม่เห็นดวงดาวที่กำลังตามหา ก็ลองมามองจากโลกของฉันสิ บางที...มันอาจจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ"

เพราะนี่เป็นคำพูดที่ทำให้ฉันตัดสินใจก้าวเดินออกจากโลกของตัวเอง...
เพื่อไปเยือนโลกของคนรอบข้าง...เพื่อไปค้นหาดวงดาวที่ลับหาย
ตอนนี้ แม้จะยังไม่พบ หากแต่ฉันเชื่อแน่ว่ามันคงอยู่ไม่ไกลจากโลกของใครสักคนที่ฉันเดินทางผ่าน
เพราะภาพในห้วงความคิดที่เคยกลายเป็นสีทึมๆไร้ชีวิตชีวา
เริ่มกลับมามีสีสันอีกครั้ง แม้จะไม่สวยสดอย่างที่เคยเป็นก็ตามที
แต่สิ่งนี้ก็เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า แสงจากดาวดวงนั้นทอประกายอยู่ไม่ไกล...วันใดวันนึงคงได้เจอ
และเมื่อวันนั้นมาถึง....
ฉันคงไม่ต้องแหงนหน้ามองดวงดาวอย่างโดดเดี่ยวเช่นในวันวาน
เพราะเวลานั้น คงมีผู้คนมากมายอยู่เคียงข้าง...

แน่นอนว่า พวกเขาจะ
อยู่เป็น "เพื่อน" ฉัน

______________________________________________________________________

On NICs-Diary no.32

"Happy Birthday My friend" 

"Happy about my scores "Visual Art and Communication subject"

"Happy with ur joke"

edit @ 18 Dec 2008 09:54:29 by NICs Gallery