NICs Gallery

ข้าพเจ้าเอื้อมมือเปิดโคมไฟอันเล็กๆที่หัวเตียง
ก่อนลงมืออ่านหนังสือเล่มที่4ของวัน
ทันทีที่เปิดลวกๆด้วยความอยากดูภาพในหน้าถัดๆไป
เสียงหนึ่งก็ดังเล็ดลอดออกมา
มันเป็นเสียงร้องโหยหวน น่าหวั่นใจเหลือเกิน
สำหรับคนที่กำลังอยู่คนเดียวยามดึกดื่นเช่นนี้
ความกลัวจากที่ไหนสักแห่ง ค่อยๆแล่นเข้ามาปะทะร่าง
และแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณู กระทั่งลมหายใจอุ่นๆที่ไหลผ่านปลายจมูกอยู่ขณะนี้
ข้าพเจ้านึกขึ้นได้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
ใช่...ควรตั้งสติ แต่พยายามครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถเรียกคืนสติสัมปชัญญะที่เปิดเปิงไปแล้วให้กลับคืนมาได้
ข้าพเจ้าจึงพยายามดำเนินการแผนสองอย่างรวดเร็วนั่นคือ
ข่มตานอน...แต่ฝืนเท่าไหร่
ก็ไม่ยอมหลับสักที มีหนำซ้ำเสียงโอดครวญที่หลอกหลอนอยู่นั้น กลับดังขึ้นกว่าเก่า
ลำแสงจ้าจากด้านนอก ที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านระเบียงเข้ามา
ค่อยๆสว่างขึ้นทีละน้อย เพราะสายลมหนาวกระพือพัด แรงขึ้นเรื่อยๆจนผ้าม่านสะบัดพลิ้วไม่เป็นรูปทรงดังเดิม
ในขณะที่กำลังหยีตากับแสงสะท้อนที่ไม่คุ้นเคยนั้น
ข้าพเจ้าก็ต้องตะลึงันกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
แม้จะเห็นเพียงเลือนรางแต่ก็ไม่ผิดแน่
นั่นมันคือ...
ไม่ทันที่ข้าพเจ้าจะได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ
เสียงร้องทรมานเหมือนในครั้งแรก ก็ทำให้ข้าพเจ้าจุกแน่น
ต้องทิ้งตัวลงนอนคุดคู้อยู่บนเตียงอย่างหมดความหวัง
ภาพตรงหน้าสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
สลับกับเสียงโอดครวญที่ไร้ทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ
น้ำตาหยดแรกค่อยๆไหล ตกกระทบลงหนังสือเล่มที่4ของวัน...เล่มเดิม แลเห็นเป็นรอยชื้นซึมลงบนตัวหนังสือคำว่า

"ไท"

ข้าพเจ้าพยายามยันกายชำเลืองมองภาพในหนังสือหน้านั้น-
อีกครั้ง ไม่ผิดแน่ มันคือ

"ผัดไทอาหารจานโปรดนั่นเอง"

ราวกับทุกอย่างกำลังคลี่คลาย ความกลัวค่อยๆกระโดดออกจากห้วงความคิดทีละน้อย
ทิ้งไว้เพียงเสียงร้อง...ที่ยังคงดังออกมาด้วยความหิวจับจิตจากท้องของข้าพเจ้าเอง
หิวเหลือเกิน...วันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิดเพราะมัวแต่ขลุกอยู่กับหนังสือที่เพิ่งซื้อมา
ปล่อยให้ความหิวตามหลอกหลอนจนข้าพเจ้าเผลอจินตนาการเป็นตุเป็นตะ
เห็นผัดไทจานยักษ์กลายเป็นจานบินของพวกมนุษย์ต่างดาวไปเสียนั่น น่าอายจริงๆ
เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นติดกันด้วยความขบขันความคิดตัวเอง ก่อนข้าพเจ้ากุลีกุจอจัดแจงเก็บหนังสือคู่มือทำอาหารเล่มนั้นไว้ให้ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือหนึ่งไม่ลืมที่จะเอื้อมไปดึงม่านให้เข้าที่เข้าทาง...
ในใจย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆว่า ยามวิกาลแบบนี้ร้านรวงข้างนอกคงปิดหมดแล้ว ข้าพเจ้าไม่ควรคิดอะไรต่อ ภาวนาขอเรื่องเดียวเท่านั้น ขอให้พรุ่งนี้เช้ามาถึงให้เร็วที่สุด ภาพผัดไท ก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟ ข้าวกะเพราะไข่ดาว ข้าวอีกสารพัด ทะยอยเข้ามาในหัว คล้ายจะมาเพื่อบอกลา(อาจจะเยาะเย้ย)...วันนี้ของขาพเจ้า แล้วลับหายไปทีละภาพพร้อมกับแสงสีนวลจากโคมไฟที่ค่อยๆหรี่ลง...จนเหลือเพียงความมืดมิด

edit @ 29 Nov 2008 22:12:47 by NICs Gallery