NICs Gallery

            ๑

            ยามเย็นย่ำสนธยา พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยต่ำลงสู่ระหว่างหุบเขาไกลละลิบเบื้องหน้า เสียงหัวเราะร่าของใครคนหนึ่งดังกังวานขึ้น เสียดลึกถึงโสตประสาทของผู้คนที่พานพบ หญิงบ้าหยุดมองด้วยแววตาขึงขังเมื่อมีใครสักคนเอื้อนเอ่ยวาจาว่าหล่อน "เป็นคนบ้า ไม่มีหัวนอนปลายตีน" หัวคิ้วของหล่อนมักขยุกย่นเข้าหากัน จนแลคล้ายผ้ายับๆประดับอยู่กลางหน้าผากยามหล่อนตั้งท่าจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนเหล่านั้น ทว่าไม่ทันที่จะได้พ่นคำด่าใดๆ คนรอบกายก็เผ่นหายไปไกล ราวกับคิดได้ว่าไม่ควรเสียเวลานั่งต่อล้อต่อเถียงเรื่องไร้สาระกับ "หญิงบ้า" คนนี้

            สีเทาทะมึน ค่อยๆขับไล่สีน้ำเงินจัดเหนือเวิ้งฟ้าไปเสียหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความมืดมิดแห่งรัตติกาล หญิงบ้าเดินโขยกเขยกผ่านเส้นทางสายเล็กๆที่โรยไปด้วยกรวดหิน แม้นเลือดไหลซิบเต็มฝ่าเท้า หากแต่ใบหน้ารื่นรมณ์ของหล่อนยังคงเผยอยิ้ม พลางแหงนมองสู่เบื้องบนท้าทายความสงัดเหงาของยามค่ำคืนอย่างไร้แววตระหนก

"กลับมาสิ กลับมา กลับมาได้แล้ว"  หล่อนรำพัน พลางโคลงศรีษะเบาๆราวกับได้สดับฟังบทเพลง บรรเลงแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง

๒

            สายฝนต้นวสันต์โปรยปรายลงมาเรื่อยๆนำพาความหนาวเหน็บทิ่มแทงทุกอณูบนร่างกายของหญิงบ้า ร่างผอมโซสั่นเทาขึ้นเรื่อยๆผสานกับความหิวโหยที่รัดรึงมายาวนาน ทำให้ความเหนื่อยล้าสาดโถมจนหมดเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อ เผ้าผมรุงรังเปียกน้ำจนลู่ลีบไปทางหนึ่ง ทว่าดวงหน้าของหล่อนยังคงแหงนมองฟ้า

"ฉันรอคอยเพียงให้มันกลับมา... สายฝนอย่าบดบังแสงสว่างของฉันเลย อย่าทำแบบนี้ ปล่อยให้แสงสว่างหมุนมาหาฉันทีเถิด แสงสว่างที่ไม่ใช่แสงอาทิตย์ แสงจันทร์อะไร  แต่เป็นแสงสว่างที่สามารถคืนตัวตนให้กับฉันได้ ฉันอยากสมสู่กับความฝัน แต่ฉันยังไร้ซึ่งตัวตนจึงไม่อาจทำแบบนั้นได้  ได้โปรดนะ...ได้โปรด" ถ้อยคำคร่ำครวญดังสอดแทรกผ่านม่านฝนที่หนาเม็ดขึ้นทุกที

            หล่อนนั่งแบะแฉะอยู่ได้ไม่นานก็ลุกเดินต่อ ร่างทั้งร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนหนาเป็นปื้น หากแต่หล่อนยังคงพยุงร่างเดินโซซัดโซเซต่อไปอย่างไร้จุดหมาย หูทั้งสองข้างเริ่มไม่ได้ยินเสียง ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มพร่าเลือน ทว่าปากของหล่อนยังคงพูดพึมพำ

"ในเมื่อลำแสงนั้นไม่หมุนมา ฉันก็จะเดินไปหามันเอง...ฉันจะเดินไปหามันเองคอยดูนะ"

๓

ยามสายของเช้าวันใหม่ ในพงหญ้าข้างทางมีร่างหนึ่งนอนคุดคู้เหมือนหอยโข่ง เนื้อตัวสกปรกมอมแมม

"หญิงบ้าๆ" ใครคนหนึ่งร้องบอก

"มันตายแล้วหรือ" ใครอีกคนถามขึ้น

"ไม่รู้ แต่เห็นมันนอนนิ่ง" คนพูดพูดพลางเอากิ่งไม้เขี่ยดู

จู่ๆร่างที่ว่าแน่นิ่ง ก็กระโดดผลุงขึ้น ก้าวเดินฉับๆลับหายไป ไม่สนใจกับความฉงนของคนเบื้องหลัง หรือเสียงหัวเราะขันใดๆของใครทั้งสิ้น ระหว่างทางหล่อนยังคงกล่าวซ้ำคำเดิม

"ฉันจะเดินไปหามันเอง...ฉันจะเดินไปหามันเองคอยดูนะ"

สายลมพัดโบกโบยต้องเนื้อหนัง จนผิวกร้านสะท้านไหว นัยตาสีสนิมของหล่อนยังคงเปี่ยมด้วยความหวัง เลือดสีแดงฉานไหลอาบฝ่าเท้า....ทว่าหญิงบ้าไม่สมประดียังคงเดินต่อ...เดินต่อไป โดยไม่คิดจะหยุดแม้สักนาทีเดียว

_________________________________________________________________________

**จบแค่นี้นะคะ ที่เหลือฝากให้ช่วยคิดต่อค่ะ 55 

**ไม่ได้หายไปไหนนะคะ แต่ว่าไม่ค่อยได้อัพบลอก เพราะก่อนสอบซื้อหนังสือมาดองไว้เยอะมาก

หลังสอบเลยจัดการกับเรื่องนี้อยู่  รอช่วงเวลาหลังสอบมานานแล้วค่ะ55

edit @ 4 Aug 2008 00:05:15 by NICs Gallery