ณ...ริมฝั่งน้ำ (๓)
posted on 21 Jul 2008 18:51 by nics-gallery in memorylane
ก่อนก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองและออกปากชวนสิตางค์ให้ไปขึ้นเรือกันได้แล้ว ทั้งคู่นั่งเรือข้ามฟากไปยังท่าวังหลัง ซึ่งอยู่ใกล้ใกล้โรงพยาบาลศิริราช เปลวแดดร้อนระอุยามบ่ายฉายฉาบลงบนผิวหนัง ทำให้เหงื่อซึมเห็นเป็นดวงเล็กๆอยู่บนเสื้อยืดตัวเก่งของอ้อนแอ้น แม้จะร้อนเท่าไหร่ทว่าเธอก็ยังไม่สลัดผ้าพันคอที่แลคล้ายสิ่งแปลกปลอมนั้นออกไปให้พ้นเสียจากคอระหง มือเรียวบางคล้ายผู้หญิงของอ้อนแอ้นจับชายข้างหนึ่งของผ้าพันคอผืนนั้นขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าด้วยท่วงท่าเนิบนาบ ต่างจากคนข้างๆสิตางค์ไม่มีทีท่าจะสนใจกับเหงื่อบนใบหน้าหรือว่าความสวยความงามใดๆทั้งสิ้น เพราะเธอค์กำลังทอดสายตาไปยังร้านอาหารเล็กๆที่เมื่อคะเนคร่าวๆแล้ว คาดว่าห่างออกไปไม่ถึงห้าสิบเมตร ตัดสินใจแล้วก็คว้าข้อมือเพื่อนออกเดินไปตามจุดหมายที่วางไว้ในใจ
"อ้อนแอ้น ไปร้านนั้นกัน ร้านที่เคยมากับเพื่อนน่ะ" คนพูดก้าวฉับๆพลางชี้ให้เพื่อนดูร้านอาหารที่ว่า
"อ้อๆๆ ร้านนี้โอเคเลย บรรยากาศดี หาง่ายด้วยเนอะ" คนมาเป็นเพื่อนเออออตาม พลางยกมือขึ้นมาดูเวลา
"เฮ้ย!!! นี่จะบ่ายโมงครึ่งอยู่แล้ว โทรบอกคุณหมอสิว่าเรามากันแล้วน่ะ และจะรอกันอยู่ที่ร้านนี้" อ้อนแอ้นเสนอแนะ
"เอ้อ จริงด้วยตางค์ลืมไปเลยน่ะ นี่ก็จะบ่ายสองอยู่แล้ว" สิตางค์ดึงโทรศัพท์ออกมากดเบอร์โทรออก แต่ชะงักมือทันใด
"เป็นอะไร ยัยตางค์"
"เอ่อ ไม่ค่อยกล้าคุยเลย ขอเวลาทำใจซักสองวิได้มั๊ย" คนพูดทำท่าตื่นเต้น
"สองวิมันจะช่วยอะไร อะๆๆๆ กดโทรได้แล้ว เสียเวลาน่า" อ้อนแอ้นมือไวรีบกดปุ่มโทรออกแทนคนที่กำลังทำหน้าเหยเก
"ฮัลโหลครับ สิตางค์ผมนั่งเรือข้ามฟากมารอที่ท่าพระจันทร์แล้วนะครับ" เสียงปลายสายถึงกับทำให้สิตางค์ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
"เอ่อ เหรอคะ คือ คือว่า..." หญิงสาวไม่กล้าบอกความจริง ว่าเธอเองก็นั่งเรือข้ามฟากมารออยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแล้วเช่นกัน
"มีอะไรเหรอครับ คุณติดธุระมาไม่ได้เหรอ" เขาถามต่อด้วยน้ำเสียงอยากรู้
"เปล่าค่ะ คือว่า...."
"บอกเค้าไปสิว่า เรารออยู่ที่ร้านอาหารใกล้ๆกับศิริราชน่ะแหละ" อ้อนแอ้นขัดจังหวะ ส่งเสียงบอกเมื่อเห็นเพื่อนพูดอ้ำๆอึ้งๆ
"อ๋อ คุณอยู่ฝั่งโน้นเหรอครับตอนนี้" เขาถามน้ำเสียงติดตลก หลังจากที่ได้ยินเสียงอ้อนแอ้นเล็ดลอดเข้าไปในสาย
"เอ่อ...ใช่ค่ะ"
"ไม่เป็นไรนี่ครับ เดี๋ยวผมนั่งเรือไป แปปนึงก็ถึง ว่าแต่คุณจะรออยู่ที่ไหนครับ"
"อ๋อ ที่ร้าน.......น่ะค่ะ" เธอค่อยมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้ที่เขาต้องนั่งเรือข้ามฟากข้ามฝั่งไปมาแบบนี้
"อื่อ คงหาไม่ยาก เดี๋ยวผมค่อยถามทางเอาละกัน แล้วเจอกันครับ"
สิตางค์ถอนหายใจโล่งอก พร้อมทั้งเล่าเรื่องชวนหัวเราะนี้ให้อ้อนแอ้นที่ยืนทำหน้าอยากรู้อยู่ข้างๆฟัง ก่อนออกเดินต่อไปยังร้านอาหารที่จะไปตั้งแต่ต้น
---------------
เสียงเพลงช้าๆเบาๆภายในร้านบรรเลงไปเรื่อยๆเพลงแล้วเพลงเล่า เมื่อเพลงเก่าจบลงเพลงใหม่ก็เริ่มต้น เหมือนคนทั้งสองที่กำลังรอใครอีกคนไปเรื่อยๆ อ้อนแอ้นเปิดดูเมนูอาหารช้าๆ ชี้นั่นชี้นี่ให้เพื่อนดู หากแต่สิตางค์ราวกับไม่ได้ยินเสียงใดๆเสียแล้ว สายตาเธอจดจ่อนิ่งอยู่กับลวดลายบนผ้าปูโต๊ะชั้นดีตรงหน้า หัวใจของหญิงสาวเต้นถี่ๆอยู่ตลอดเวลาจนเธอเองไม่แน่ใจนักว่า เสียงพูดของเธอจะสั่นรั่วตามจังหวะหัวใจไปด้วยหรือไม่
"รอนานรึเปล่าครับ" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลัง สิตางค์และอ้อแอ้นสะดุ้ง ก่อนหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน
สิตางค์ยังคงมองเขาไม่วางตา ในขณะที่อ้อนแอ้นส่ายหน้าช้าๆ พลางเชื้อเชิญให้เขาร่วมโต๊ะ ภาพที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้เลาๆเกี่ยวกับเขา มันช่างผิดถนัด เขาไม่น่าใช่คุณหมอประเภทตาหยี ใส่แว่นหนาสวมเสื้อกาวน์สีขาว มีสเต็ทโทสโคปห้อยคล้องคอตลอดเวลา เฉกเช่นหมอทั่วไปที่เธอเคยพบเจอ ดูจาก ใบหน้าคมสัน เสริมเด่นด้วยคิ้วหนาเป็นแผงตามแบบชายในฝันของสาวๆ หรือการแต่งกายที่ตามแฟชั่น รวมถึงทรงผมที่จัดทรงมาเป็นอย่างดี ที่เพิ่งเห็นไปเมื่อสักครู่
"คุณณัฐ ใช่มั๊ยคะ" สิตางค์เอ่ยถามประโยคแรกออกไป แม้จะเป็นคำถามที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้วอยู่ตาม
"ใช่สิครับ และถ้าเดาไม่ผิดคุณก็คือสิตางค์ เพราะคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่โต๊ะนี้" เขาพูด ยิ้มอารมณ์ดีพลางเหล่มองอ้อแอ้นที่ยังคงจดจ่ออยู่กับเมนูอาหารเล่มเดิม
"เพื่อนคุณสินะครับ"
"อ๋อค่ะ ชื่ออ้อนแอ้นค่ะ" สิงตางค์ผายมือไปทางอ้อนแอ้นเป็นการแนะนำ
______________________________________________________________________
**ยังมีต่อนะคะ.....อ่านหนังสือสอบก่อน แฮ่ๆๆๆแล้วจะมาพิมพ์ต่อคร่า
edit @ 22 Jul 2008 02:54:34 by NICs Gallery
edit @ 13 Feb 2009 11:35:31 by NICs Gallery
#1 By แรงใจไฟฝัน on 2008-07-22 02:58