ณ...ริมฝั่งน้ำ (๒)
posted on 18 Jul 2008 00:04 by nics-gallery in memorylane
หญิงสาวกำลังเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ตรงบริเวณระเบียงห้อง ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ในหัวกำลังคิดคำพูดต่างๆนานา เสียงเพลงร็อคที่เธอเกลียดนักเกลียดหนาดังขัดจังหวะขึ้นมาจากห้องข้างๆพาลให้คนที่กำลังใช้สมาธิเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาทันใด สิตางค์แหงนมองท้องฟ้าเห็นพระจันทร์สีเหลืองนวล รายล้อมด้วยหมู่ดาวสว่างไสวทั่วฟ้า เธอค่อยๆหลับตานิ่งกระซิบถามคำถามกับพระจันทร์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"พระจันทร์เพื่อนรัก เอาไงดีๆ โทรไม่โทรๆ เรากำลังไร้สาระอยู่ใช่มั๊ย "
ไม่ทันสิ้นประโยค นิ้วเผลอกดปุ่มโทรออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้...ทว่ากดไปแล้ว
"ฮัลโหล ครับ" เสียงปลายสายดังขึ้น
"คะ...ค่ะ คือว่า ฉันคือ...คือ สิตางค์น่ะค่ะ คนที่...."
"อ๋อ สิตางค์ เจ้าแม่โปการ์ดนี่เอง ว่าไงครับ" เสียงเขาตอบกลับมาอย่างเป็นกันเอง
"ใช่ค่ะ คือว่า พรุ่งนี้ ไม่ทราบว่าคุณ พอจะว่างรึเปล่าค่ะ"
"อือ...ช่วงเช้าผมต้องขึ้นหวอด แต่หลังเที่ยงว่าง มีอะไรเหรอครับ เสียงคุณดูตื่นเต้นนะ" เขาจับน้ำเสียงเธอได้
"อ๋อ คือ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" เธอพูดตัดบท ทั้งที่อยากพูดอะไรมากกว่านั้นตามที่คิดไว้
"พรุ่งนี้ ช่วงบ่ายคุณพอมีเวลาว่างรึเปล่าครับ" เขาถามขึ้น
"เอ่อ ก็...ว่างค่ะ" น้ำเสียงเธอยังคงตื่นเต้น
"พรุ่งนี้บ่ายๆ หาโอกาสมาเจอกันมั๊ยครับ ผมยังไม่ค่อยมีเพื่อนที่เมืองไทยเลย เพื่อนๆสมัยมัธยมก็เลิกติดต่อกันไปนานแล้ว"
"ขอ พาเพื่อนไปด้วยอีกคนได้รึเปล่าคะ" สิตางค์ตอคำตอบ
"ได้สิครับ ดีเลยผมจะได้มีเพื่อนเอยะๆ" เขาพูดน้ำเสียงดีใจ
"ค่ะๆ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะคะ คุณณัฐ แค่นี้ก่อนนะคะ"
"ครับ โอเคครับ งั้นพรุ่งนี้สักบ่ายสองโมงผมจะโทรไปอีกที ขอบคุณที่โทรมานะครับ บ๊ายบายครับ"
หลังจากวางสายความกระวนกระวายก้อนโตในทีแรกค่อยๆจางหายไป ทว่าเสียงเพลงร็อคจากห้องข้างๆกลับดังขึ้นกว่าเก่า ดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนจังหวะหัวใจของหญิงสาว ณ เวลานั้น
----------------
สิตางค์ยืนรอเพื่อนอยู่หน้าร้านหนังสือเล็กๆแถวท่าพระจันทร์ แม้วันใหม่ หากที่แห่งนี้ยังคงคราคร่ำไปด้วยผู้คนไม่แปรเปลี่ยน แม่ค้าร่างท้วมกำลังง่วนอยู่กับอาหารในกระทะใบใหญ่ ก่อนเจียดเวลาหยิบอาหารในถาดไปยื่นให้เด็กขอทานข้างๆโต๊ะขายอาหาร เด็กน้อยคนนั้นกำลังก้มหน้าแนบพื้นกราบคนที่เดินผ่านไปมา จะเงยหน้าขึ้นมาบ้างก็ต่อเมื่อได้ยินเสียงเหรียญกระทบกระป๋องตรงหน้า อีกฟากถนน นักศึกษากลุ่มใหญ่กำลังเดินพูดคุยกันอย่างออกรส คนหนึ่งยกมือไหว้ลุงยามหน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย แกก็ยิ้มแป้นรับไหว้อย่างเป็นมิตร หญิงสาวเริ่มมองเห็นว่าวันนี้โลกหมุนช้าลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทุกอย่างรอบตัวมีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้น แม้อีกหลายมุมที่ไม่ได้มองจะเต็มไปด้วยหุ่นยนต์อีกนับร้อย นับพันตัวเดินเบียดเสียดกันอยู่ก็ตาม
"ตางค์ ยัยตางค์" เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
"อ้าว อ้อนแอ้น มาเร็วนะเนี่ย" เธอทักพลางมองเครื่องแต่งกายแปลกตาของเพื่อน
อ้อนแอ้นเป็นเพื่อนกับสิตางค์มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนว่า อ้อนแอ้นไม่ใช่ชายแท้ ทว่าเธอก็เป็นคนเรียบร้อย ไม่วี๊ดว๊ายจนเกินเลยเหมือนคนอื่นๆ
"วันนี้ แต่งตัวสวยนะ" สิตางค์ เอ่ยปากชม พลางยื่นมือไปจัดผ้าพันคอสีชมพูของอ้อนแอ้นให้เข้าที่เข้าทาง
"ว่าแต่ จะมาเจอใครล่ะเนี่ย ถึงได้โทรตามหน่วยกล้าตายมาเป็นเพื่อนน่ะ ฮึ" อ้อนแอ้นถามติดตลก
"ก็...เพื่อนที่เรียนแพทย์อยู่ประเทศเชค ที่ตางค์เคยเล่าให้ฟังน่ะ"
"อ๋อ คุณหมอนี่เอง" อ้อนแอ้นพูดช้าๆทำท่าทวนความจำ
_______________________________________________________________________
**ยังมีต่อนะคะ
**อย่าลืมนะคะว่า===>>กล้วย...อาจฆ่าคุณได้ ด้วยวิธีทอดๆๆๆๆ555 (นิคชอบ Ads ตัวนี้มากๆ55)
**เพื่อนๆเจซีที่อ่าน PY จบแล้ว มาติวกันโหน่ยยยนะ
**ภาพจาก www.baanmaha.com
edit @ 29 Jul 2008 03:11:36 by NICs Gallery
edit @ 13 Feb 2009 11:36:05 by NICs Gallery
แต่ส่วนมาก คนที่เข้ามาอ่านรวบๆ เลยไม่เห็นมุกตอนท้าย หรือเปล่า
ผมเลยได้เช็คไปเลยว่า ใครอ่านละเอียด
#1 By tiew@fine on 2008-07-19 21:58